ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ επωνύμως: Κριτική Ντελόρ: «Βλέπουμε μια επιστροφή των παλαιών πρακτικών του ΔΝΤ, δηλαδή να μαθαίνουμε στις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες να πεθαίνουν αναρρών...
Συμφωνώ με αυτήν την τοποθέτηση και πιστεύω και εγώ ότι είναι ίσως το ποιο κεντρικό σημείο όλης της συζητήσεως και όλων των αναλύσεων περί της οικονομικής κρίσεως στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως. Το ζήτημα με την Ευρώπη είναι ότι τις επιβάλουν οι παγκόσμιες συνθήκες να ενωθεί μέχρι σε ένα τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί να συναγωνιστεί την Κίνα και τα άλλα ισχυρά κράτη της ανατολής, αλλά και του νότου. Αυτή η συναγωνιστικότητα μπορεί όμως μόνον τότε να δημιουργηθεί, όταν τα ευρωπαϊκά κράτη καταφέρουν να ξεπεράσουν τα οικονομικά τους προβλήματα, δημιουργώντας μία ενιαία οικονομική αγορά και μία ενιαία πολιτική, καθοδηγούμενη σε γενικές γραμμές από ευρωπαϊκά διοικητικά όργανα και σωματεία. Για να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο θα πρέπει πρώτα διοικητικά και έπειτα γεωγραφικά να αλλάξει η Ενωμένη Ευρώπη τα εσωτερικά της σύνορα και να ενωθούν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να μπορέσει να σταθεροποιηθεί και πάλι η οικονομία των ευρωπαϊκών κρατών. Πρόκειται δηλαδή για ένα παρόμοιο φαινόμενο όπως τον Φοίνικα που βγήκε από την στάχτη. Όσο για την Ελλάδα, μπορούμε να πούμε πως είναι κάτι περισσότερο από αμφίβολο το να μπορέσει να σταθεροποιηθεί και πάλι οικονομικά, λαμβάνοντας και παρα πέρα δάνεια από τα ευρωπαϊκά ταμεία, δηλ. της ΚΤΕ και του ΔΝΤ. Ακόμα και η προστατευτική ομπρέλα την οποία συζητούν προς στιγμής οι ευρωπαϊκοί εταίροι, δεν θα είναι εις θέσην να σώσει οικονομικά την Ελλάδα. Εδώ θα πρέπει έπειτα από το λεγόμενο κούρεμα, δηλ. στην γερμανική γλώσσα το γνωστό Schulden-schnitt για την Ελλάδα, να ακολουθήσουν μία σειρά από καινούργιες οικονομικές συνεργασίες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών-μελών μαζί της, και να δημιουργηθούν νέες μορφές συμπαράστασης και αλληλοϋποστήριξης μεταξύ Ελλάδος και των άλλων ευρωπαϊκών εταίρων. Το παράδειγμα της οικονομικής ένωσης της πρώϊν ανατολικής γερμανίας με την δυτική από το 1990 και έπειτα μας διδάσκει πάρα πολλά, σε ότι αφορά τις δυνατότητες που έχει η Ελλάδα για να φέρει την ανάκαμψη της εθνικής της οικονομίας και πάλι αποκλειστικά και μόνον με δάνεια από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Πολλοί οικονομολόγοι καθηγητές δηλώνανε στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα (1990-1995 ) δημοσίως, ότι για να μπορέσει να φτάσει το πρωϊν ανατολικό μπλόκ της Γερμανίας στα επίπεδα της Δυτικής Γερμανίας (δηλ. βιωτικό επίπεδο, μισθοί, κ.λ.π.), προτού την ενοποίηση της Γερμανίας, θα έπρεπε η Δυτική Γερμανία να ανέβαζε από το έτος 1990 ακόμα την παραγωγή της περίπου στα 400% για τέσσερεις εώς πέντε δεκαετίες και να τροφοδοτεί την ανατολική Γερμανία ασταμάτητα με χρηματικές επενδύσεις και δομικές επενδύσεις.Από αυτό και μόνον μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το μέγεθος της οικονομικής κρίσεως της Ελλάδας και τις πιθανότητες που έχει να σταθεροποιήσει την οικονομία της, δίχως μία δική της βιομηχανική παραγωγή, όπως και παραγωγή υψηλής τεχνογνωσίας, την οποία θα μπορούσε να εξάγει σε άλλα κράτη. Οι πιθανότητες της Ελλάδος για μία αυτόνομη οικονομική ανάκαμψη, τείνουν λοιπόν προς το μηδέν. Επειδή όμως και τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν και αυτά μεγάλα οικονομικά ελλήματα, υπάρχει έντονη ανάγκη να λειφθούν το συντομότερο δυνατόν κατάλληλα μέτρα.
Dieser Kommentar wurde vom Autor entfernt.
AntwortenLöschenΣυμφωνώ με αυτήν την τοποθέτηση και πιστεύω και εγώ ότι είναι ίσως το ποιο κεντρικό σημείο όλης της συζητήσεως και όλων των αναλύσεων περί της οικονομικής κρίσεως στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως. Το ζήτημα με την Ευρώπη είναι ότι τις επιβάλουν οι παγκόσμιες συνθήκες να ενωθεί μέχρι σε ένα τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί να συναγωνιστεί την Κίνα και τα άλλα ισχυρά κράτη της ανατολής, αλλά και του νότου. Αυτή η συναγωνιστικότητα μπορεί όμως μόνον τότε να δημιουργηθεί, όταν τα ευρωπαϊκά κράτη καταφέρουν να ξεπεράσουν τα οικονομικά τους προβλήματα, δημιουργώντας μία ενιαία οικονομική αγορά και μία ενιαία πολιτική, καθοδηγούμενη σε γενικές γραμμές από ευρωπαϊκά διοικητικά όργανα και σωματεία. Για να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο θα πρέπει πρώτα διοικητικά και έπειτα γεωγραφικά να αλλάξει η Ενωμένη Ευρώπη τα εσωτερικά της σύνορα και να ενωθούν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να μπορέσει να σταθεροποιηθεί και πάλι η οικονομία των ευρωπαϊκών κρατών. Πρόκειται δηλαδή για ένα παρόμοιο φαινόμενο όπως τον Φοίνικα που βγήκε από την στάχτη. Όσο για την Ελλάδα, μπορούμε να πούμε πως είναι κάτι περισσότερο από αμφίβολο το να μπορέσει να σταθεροποιηθεί και πάλι οικονομικά, λαμβάνοντας και παρα πέρα δάνεια από τα ευρωπαϊκά ταμεία, δηλ. της ΚΤΕ και του ΔΝΤ. Ακόμα και η προστατευτική ομπρέλα την οποία συζητούν προς στιγμής οι ευρωπαϊκοί εταίροι, δεν θα είναι εις θέσην να σώσει οικονομικά την Ελλάδα. Εδώ θα πρέπει έπειτα από το λεγόμενο κούρεμα, δηλ. στην γερμανική γλώσσα το γνωστό Schulden-schnitt για την Ελλάδα, να ακολουθήσουν μία σειρά από καινούργιες οικονομικές συνεργασίες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών-μελών μαζί της, και να δημιουργηθούν νέες μορφές συμπαράστασης και αλληλοϋποστήριξης μεταξύ Ελλάδος και των άλλων ευρωπαϊκών εταίρων. Το παράδειγμα της οικονομικής ένωσης της πρώϊν ανατολικής γερμανίας με την δυτική από το 1990 και έπειτα μας διδάσκει πάρα πολλά, σε ότι αφορά τις δυνατότητες που έχει η Ελλάδα για να φέρει την ανάκαμψη της εθνικής της οικονομίας και πάλι αποκλειστικά και μόνον με δάνεια από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Πολλοί οικονομολόγοι καθηγητές δηλώνανε στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα (1990-1995 ) δημοσίως, ότι για να μπορέσει να φτάσει το πρωϊν ανατολικό μπλόκ της Γερμανίας στα επίπεδα της Δυτικής Γερμανίας (δηλ. βιωτικό επίπεδο, μισθοί, κ.λ.π.), προτού την ενοποίηση της Γερμανίας, θα έπρεπε η Δυτική Γερμανία να ανέβαζε από το έτος 1990 ακόμα την παραγωγή της περίπου στα 400% για τέσσερεις εώς πέντε δεκαετίες και να τροφοδοτεί την ανατολική Γερμανία ασταμάτητα με χρηματικές επενδύσεις και δομικές επενδύσεις.Από αυτό και μόνον μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το μέγεθος της οικονομικής κρίσεως της Ελλάδας και τις πιθανότητες που έχει να σταθεροποιήσει την οικονομία της, δίχως μία δική της βιομηχανική παραγωγή, όπως και παραγωγή υψηλής τεχνογνωσίας, την οποία θα μπορούσε να εξάγει σε άλλα κράτη. Οι πιθανότητες της Ελλάδος για μία αυτόνομη οικονομική ανάκαμψη, τείνουν λοιπόν προς το μηδέν. Επειδή όμως και τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν και αυτά μεγάλα οικονομικά ελλήματα, υπάρχει έντονη ανάγκη να λειφθούν το συντομότερο δυνατόν κατάλληλα μέτρα.
AntwortenLöschen